Week Challenge #4: Positiviteit Challenge

0

 

Week Challenge #4: de Positiviteit Challenge heeft medeblogger Margot voor Mama Challenge uitgevoerd. Ze merkte dat ze af en toe ongemerkt zat te klagen tegen en over haar kids, dus vandaar dat we afgelopen week deze Challenge zijn aangegaan. Hieronder kan je lezen hoe Margot het deze week heeft aangepakt en of de Positiviteit Challenge heeft geholpen.

Mijn week challenge; een week niet klagen en dus lekker positief zijn. In eerste instantie bedoelde ik; een week niet klagen over de kinderen. Want, ongemerkt doe ik dat best vaak. Gut, wat luisterde Simon weer slecht vandaag. En wat zat Leander te knoeien met zijn yoghurt vanavond, alles weer vies. En om eerlijk te zijn maakt dat geklaag de sfeer er doorgaans niet gezelliger op. Daarom besloot ik het breder te trekken. Een week helemaal niet klagen. Over niks. Dat voelde meteen heel wat serieuzer…

De eerste dag

Toen ik op de eerste dag van mijn challenge Michiel hierover inlichtte, moest hij lachen. “Jij? Ja, want je klaagt al zoveel” zei hij cynisch. Hij vindt dat ik vrij weinig klaag. Gek, want ik vind zelf dat ik vrij veel klaag. Daarop besloot ik wat op internet rond te neuzen over het onderwerp klagen. Klagen doen we (gelukkig) allemaal. 8 op de 10 mensen vindt zelfs dat er te veel wordt geklaagd door anderen. En de helft van de mensen vindt dat ze zelf te veel klagen. Ik ben dus niet de enige die weleens klaagt over het een of ander. Bekenden, het weer, schoonfamilie, politiek en sport blijken goede klaagonderwerpen te zijn. Nou hou ik niet bijzonder van politiek en sport, dus dat scheelt weer 2 onderwerpen om over te klagen.

Eenmaal voorgenomen om niet meer te klagen, begon ik trouwens erg te twijfelen over ál mijn negatieve opmerkingen. Als ik zeg dat ik ergens niet van hou, is dat dan klagen? Als ik de betekenis van klagen opzoekt, lees ik dat het gaat om een uiting van ongenoegen of ontevredenheid. Niet alle negatieve opmerkingen zijn dus ‘geklaag’. Het kan ook een mening of een constatering zijn, zonder dat je er ontevreden over bent, of een gevoel van ongenoegen hebt. Ik hoef dus niet per se overal positief over te zijn.

 

Goed, over naar mijn ervaringen tijdens deze challenge week.

De eerste dagen gingen me vrij soepeltjes af. Ik had er zin in, was opgewekt en ik ging dit gewoon doen! Dat veranderde direct toen ik mijn allereerste skiles ooit achter de rug had (het is nogal frustrerend als je de helft van de tijd in de koude sneeuw ligt in plaats van op de ski’s staat). Het kostte me erg veel moeite om niet te klagen, en ik ben ook bang dat het niet helemaal gelukt is. Ik heb behoorlijk wat stoom afgeblazen bij Michiel, om uiteindelijk weer vol goede moed naar de volgende skiles te kunnen.

Niet klagen over de kinderen, dat heb ik beter volgehouden. Aan het einde van mijn challenge week, hadden de jongens wel zo’n dag waarop alles een strijd is en me veel nee’s en gesnauw om de oren vliegen. Die dag moest ik dan ook regelmatig tot 10 tellen, of even de kamer uitlopen om een klaagzang te voorkomen (je kent het wel, zo’n klaagzang tegen jezelf dat alles tegen zit en niemand ooit meewerkt en dat alle andere kinderen altijd wel braaf luisteren, alsof dat ooit heeft gewerkt bij een kleuter en een peuter!). ’s Avonds als de kinderen op bed lagen, was de frustratie echter meestal wel voldoende gezakt om er tegen Michiel evenmin over te klagen!

Wat ik van deze challenge geleerd heb?

Dat klagen heel functioneel kan zijn, maar positief zijn ook erg fijn is. Door eerst je stoom af te blazen, je frustratie te delen en je ontevredenheid en ongenoegen te uiten, kan daarna een goed gesprek ontstaan. Een gesprek waarin herkenning van je gevoelens centraal staat, en waar je daarna aan een oplossing kan werken, tips te horen krijgt of je probleem kan relativeren.

Wat ik uiteindelijk vooral heb geleerd, is om vooraf goed te bedenken wat het doel is van mijn klagende opmerking. Is dat functioneel, dan mag dat best. Maar als ik alleen maar wil klagen, omdat ik dat nu eenmaal gewend ben, dan laat ik dat voortaan lekker achterwege. Word ik een leuker mens van, en dus ook leuker gezelschap. Voor de kinderen en Michiel, aan de eettafel, bijvoorbeeld ?

 

Liefs, Margot

Share.

About Author

Margot Ruber

Margot Ruber werkt als psycholoog, woont samen met Michiel en is moeder van 2 energieke zoons.

Leave A Reply