Dertigers dilemma

1

 

Ik kreeg net een appje in onze familie app waarin mijn moeder zei: Geloof in een toekomstige hemel, leidt tot het ontstaan van een hel in het heden.

Dit citaat past op dit moment zeker bij mij en dit is niet iets waar ik trots op ben. In je jeugd ben je onbezorgd (voor een deel) en heb je als het goed is nog niet zoveel te maken met allerlei problemen. Op de middelbare school moet je keuzes gaan maken over je profiel en dat heeft dan weer betrekking op je vervolgonderwijs, dus daar komen de eerste moeilijkheden. Je slaat je er doorheen en gaat iets studeren. Ik koos uiteindelijk voor de Pabo, na eerst een jaar Engels gestudeerd te hebben. Ik heb de Pabo afgerond met heel veel plezier en ik ben daarna op een basisschool gaan werken in de Schilderswijk. Op deze school heb ik de eerste zes jaar les gegeven aan kleuters. Ik werkte vijf dagen, ging veel uit met vriendinnen en kreeg uiteindelijk een relatie met Gijs. Eigenlijk dacht ik nooit zo specifiek na over het leven. Ik wist wel dat ik een relatie wilde en kinderen wilde krijgen, maar ik had het op dat moment zo naar mijn zin, dat ik gewoon het gevoel had van dat komt allemaal wel.

Nu ben ik 32 jaar oud en heb ondertussen 7 jaar een relatie met Gijs. We hebben drie prachtige kinderen en een leuk huisje. Ik ben gestopt met het werken als Juf en werk nu meer voor ons eigen bedrijf en ik zorg grotendeels voor de kinderen. Toch knaagt er iets…ik heb sinds een jaar toch constant het gevoel: is dit het nou? Nu mijn derde kindje, mijn dochtertje is geboren begint ook steeds meer het gevoel te knagen over de dingen die ik eigenlijk nog wil doen, maar die op dit moment niet kunnen. Dat wringt dan. Ik wil af en toe uitgaan of eigenlijk zou ik verre reizen willen maken, maar met kinderen is dit gewoon lastig en moet je veel meer plannen. Ik mis de tijd dat Gijs en ik gewoon samen waren en we konden doen en laten wat we wilden.

Ik droom van een huisje ergens buiten de stad met een stuk land en een pony. Aan de andere kant lijkt een grachtenpand midden in de stad me ook geweldig. Het werk dat ik nu doe voor het bedrijf is leuk, maar wil ik dit wel echt? En wat WIL ik dan echt voor mezelf? Waar hou ik van? Wat zijn mijn passies? Ik weet het even niet meer en ik heb het gevoel dat ik mezelf de afgelopen jaren een beetje verloren ben. Ik leef heel erg voor mijn kinderen en ik wil ook graag dat Gijs zijn doelen kan nastreven. Maar waar ben IK in dit hele verhaal. Zorg ik wel goed voor mezelf en komen mijn doelen en dromen wel uit? Ik leef maar 1 keer en doe ik dit wel op de juiste en beste manier.

Deze vragen stel ik regelmatig aan mezelf en ik heb het er ook regelmatig met Gijs over. Toch kom ik er voor mezelf niet uit. Ik weet het gewoon niet. Moet ik misschien gewoon tevreden zijn met wat ik nu allemaal heb? Dat lukt me ook nog niet.

Zo staat het er nu voor en ik denk: dit wordt vervolgd!

Share.

About Author

Sanne Post woont in Delft met Gijs, de liefde van haar leven. Samen hebben ze drie kleine schatjes. Tijn, Naut en Feline.

1 reactie

  1. Ach ja dat klinkt erg bekend 🙂
    Bij ons is het ook zo.
    Volgens mij volstrekt normaal, vooral voor de moeders natuurlijk.

Leave A Reply