Negeert mijn kind me of is hij gewoon doof?

0

 

Ik betrap mezelf erop dat ik steeds vaker geïrriteerd ben naar Tijn. Hij luistert niet, hij reageert niet. Wat is er aan de hand. Is het een fase van een vierjarige dat hij zo in zijn eigen wereld ziet dat hij me gewoon niet hoort? Negeert hij me express omdat hij mij toch niet belangrijk vindt? Hoort hij me gewoon echt niet? Ik vraag het op school en aan de oma’s die af en toe oppassen. Ze merken het ook, dat is een geruststelling. Dan besluit ik om toch maar een afspraak te maken bij de dokter.

Eenmaal bij de dokter wordt ik niet erg serieus genomen, maar ik zet door. Mijn kind hoort echt niet goed en ik wil dat hij getest wordt door een KNO arts. Uiteindelijk krijg ik een verwijsbrief. Twee weken later kan hij terecht en ja hoor, hij heeft 40 decibel gehoorverlies. De dokter verteld me dat dat echt heel veel is en dat Tijn er niks aan kon doen dat hij me niet hoorde. Oei, dan komen de schuld gevoelens toch wel even opzetten… Ben ik teveel of te snel boos geweest, terwijl hij me gewoon echt niet kon horen? 

Ik zet me eroverheen en de arts verteld me dat Tijn buisjes moet. Over twee weken kan hij terecht. Dat is een hele geruststelling. Hij is niet echt doof en hij negeerde me dus ook niet. Er zit gewoon heel veel vocht achter zijn oren en door buisjes is dat straks opgelost.

Op de dag zelf staan we vroeg op en zijn we samen zenuwachtig. Hij vraagt me of de buisjes pijn gaan doen en ik stel hem gerust. In de wachtkamer wil hij net als vroeger weer bij je op schoot zitten en ik geef hem kusjes in zijn nek. Dan zijn wij aan de beurt. Zo stoer gaat hij mee en gaat hij liggen op de operatietafel. Wanneer hij het kapje opkrijgt voor de narcose verzet hij zich even, maar dan is hij weg. Mijn klein/grote jongen ligt daar helemaal hulpeloos.

Ik mag in de operatiekamer blijven en binnen vijf minuten zitten de buisje erin en is het gepiept. Na een kwartiertje wordt hij al wakker en hij strekt zijn armen uit. Ik pak hem beet en hij lacht. De zuster vraagt: waar heb je van gedroomd, van ijsjes? Tijn zegt met een grote glimlach: ja! Dan zegt de zuster tegen hem dat hij dan een ijsje krijgt, omdat hij daar van gedroomd heeft. Tijn kan het bijna niet geloven. Terwijl hij zijn raket ijsje zit op te likken in de uitslaapkamer fluistert hij in mijn oor: mam, als ik nou had gedroomd van cakejes…dan had ik die misschien wel gekregen….

Tijn kan weer goed horen, wat een feest! En wat een lieve zuster die het ziekenhuisbezoek voor Tijn zo fijn en een klein beetje magisch heeft gemaakt.

Hier kan je meer informatie vinden over buisjes!

 

Share.

About Author

Avatar

Sanne Post woont in Delft met Gijs, de liefde van haar leven. Samen hebben ze drie kleine schatjes. Tijn, Naut en Feline.

Leave A Reply